Bridgeschool - De Driebergse Heuvelrug

 



Revolutie in bridgespelend Amerika
De Kievit, No 1, december 1952
(De U.S.A.)

Omschrijving:
In U. S. A. is aan de top van het bridgeleven een soort oorlogstoestand ontstaan. De twee grote kemphanen zijn Ely Culbertson, de man die zovele jaren een vinger in de vette pap had, en Charles Goren, de man die zóvele prachtige resultaten in het Amerikaanse tournooibridge boekte, dat objectieve toeschouwers menen hem de hoogste plaats in de Amerikaanse bridgewereld te moeten toekennen.

Het wapen waar de beide partijen thans mee duelleren, heet de "Puntentelling voor het bieden". De prijs voor de overwinning, kan op vele honderdduizenden dollars getaxeerd worden, want degeen die de popu1ariteit van het Amerikaanse publiek zal weten te veroveren, kan rekenen op een rijk bestaan door inkomsten van bridgeboeken, rubrieken en lessen.

Het is onwaarschijnlijk, dat Culbertson en Goren deze strijd samen aan de bridgetafel zullen uitvechten; jaren geleden deed Culbertson dat eens met Sidney Lenz en toén betekende die match nieuws voor de frontpagina. Waarschijnlijk zullen tientallen millioenen Amerikaanse bridgespelers over "Culbertson of Goren" in een onderlinge strijd gewikkeld worden, die in talloze woordenduels zal worden uitgevochten. Elke meestrijdende zal een "puntentelling" spelen; welke, dat kunnen wij in het midden laten, maar vele dollars zullen in het laatje vloeien van de puntentellingcomponisten.

Van de vele dollars, die tot nu toe aan bridge gespendeerd werden, heeft Culbertson in Amerika het leeuwendeel verorberd. In 1920 verscheen Ely in de Verenigde Staten en hij was in het begin een volkomen onbekende. Slechts langzaam wist hij op het moeilijk bridgepad vorderingen te maken en had als voornaamste tegenstander Milton Work, die - o ironie van het lot! - een "puntentelling" proclameerde (aas 4, heer 3, vrouw 2, boer I) welke door Culbertson bestreden werd. Juist op het ogenblik, dat Contract-Bridge het Auction-Bridge begon te vervangen, slaagde Culbertson erin, zijn concurrent te verdringen.

Culbertson kreeg niet de kans, lang op zijn lauweren te rusten. Alle overige bridge-experts spanden tegen hem samen en brachten een "officieel systeem" op de markt. Ely daagde toen de "officiële" kampioen, Sidny Lenz,uit en versloeg deze tegenstander gemakkelijk. Deze "Bridge-slag van de eeuw" kwam weken achtereen op de voorpagina's van honderden Amerikaanse kranten voor en toen de match afgelopen was, stond "Mr Culbertson" in vele Amerikaanse gezinnen, bekend als "Mr Bridge". Zijn verdiensten beliepen in 1932 350.000 en in 1933 250.000 dollars; hoewel deze inkomsten later wat terugliepen, bleef Culbertson's vermogen steeds groeien. Men taxeert, dat hij aan bridge meer dan twee millioen dollars verdiend heeft.

Waar was Charles Goren gedurende die tijd? Als jong advocaat werkte hij in Philadelphia, gaf wat bridgelessen en schreef een enkele rubriek en een boekje over bridge. Langzamerhand echter slaagde hij erin, om meer bridge-tournooien te winnen dan iemand voor hem ooit gedaan had en door gestadig aan allerlei tournooien mee te doen -in een bepaald jaar speelde hij 35 tournooien! - slaagde hij. Stap voor stap, weinig spectaculair, steeg hij omhoog. Een steeds groter aantal kranten ging er toe over, zijn bridgeadviezen te publiceren. Ver- schillende bridgeleraren gingen er toe over, Goren's biedsysteem te onder-wijzen. Verschillende boekwinkels plaatsten Goren's boeken voor in hun etalage. Goren werkte hard maar, zoals hijzelf toegeeft, hij zou nooit zo volkomen geslaagd zijn, indien Culbertson zijn tijd aan bridge was blijven besteden.

Ongeveer tien jaar geleden was Culbertson zo druk bezig met were1dpolitiek en wereldvrede, dat hij nauwelijks tijd had om het oog te houden op zulke onbelangrijkheden als canasta, puntentelling en Charles Garen.
De "professor", zoals Culbertson genoemd werd, nam deze drie laatste factoren vorkomen en bagatelle. Maar vandaag de dag – nu canasta reeds veel van zijn glans verloren heeft - staan de puntentelLing en Charley Goren nog in het volle licht der belangstelling. Culbertson's oog is nu ook op een en ander, en speciaal op Goren, gevallen; hij is echter geenszins van plan, zijn bridgekeizerrijk zonder strijd op te geven. Culbertson's positie was er niet sterker op geworden en, bekeken van een bridge-standpunt, maakte hij drie fouten. Twee daarvan waren vrijwillige fouten. Ten eerste werkte hij voortdurend voor een verbetering van de organisatie van de Verenigde Naties,terwijl Goren werkte voor contract-bridge; dit reeds kostte Ely een deel van zijn publiek. Ten tweede verliet hij als medewerker 'n groot krantenconcern om zich aan een kleiner te verbinden. Dat kostte hem vele rubrieken en heden ten dage zijn de bridgerubrieken, gesigneerd met "Charles H. Goren", veel talrijker dan die van Culbertson ooit waren.

De derde fout echter had Culbertson niet overzien, maar woog niettemin zwaar: Hij kon eenvoudig niet geloven, dat het bridgepubliek een puntentelling zou gaan accepteren, in plaats van de telling der honneurtrekken. Er zijn tenslotte maar 8 honneurtrekken in het spel en liefst 40 punten. "Wat moeten de mensen beginnen, als zij maar op hun vingers moeten zitten tellen? " was een populaire vraag van Ely.

Wat Culbertson vergat was, dat Goren's puntentelling distributionele waarden inrekende -iets wat alle vroegere puntentellingen verzuimd hadden te doen. Het is waar, dat de mensen verschillende tabellen te leren hadden maar deze waren toch betrekkelijk eenvoudig. Sommige bridge-experts meenden ook, dat de mensen niet bereid waren om als een soort bridge-rekenmachine te fungeren.
Daar de vereiste rekenkunde vele middelmatige spelers in staat stelt het instinctieve oordeel van een expert zoal niet te evenaren, dan toch tenminste te benaderen, verkreeg de puntentelling toch een grote populariteit.
Bovendien, zelfs als men een contract niet altijd maakte, kon men stellen dat men het recht had het te bieden!

Het is typerend voor Culbertson dat, toen hij eenmaal zag dat de puntentelling terrein begon te winnen, hij deze niet alleen opnam maar ook verbeterde. Toen hij eenmaal tegenover de harde feiten stond, nam hij zes maanden de tijd om de Gorentelling te bestuderen. Hij ontdekte, dat er verschillende tekortkomingen waren en verbeterde die. Hij ontdekte, dat de puntentelling eenvoudiger onderwezen kon worden en hij, bedacht daartoe een simpeler formule. Hij is er nu van overtuigd, dat de Amerikaanse bridgemassa spoedig de Goren's puntentelling volgens Culbertson zal spelen.

Werkt de puntentelling goed? Inderdaad doet zij. dat. Weliswaar is een puntentelling, mathematisch gesproken, niet een feilloze methode en zal men van een beginner niet eensklaps een expert kunnen maken, want een puntentelling kan natuurlijk nimmer de enorme bron van ervaring van een geroutineerde speler vervangen. Maar in vele gevallen voldoet de puntentelling op bijzondere wijze. Welke puntentelling is de beste, die van Goren of die van Culbertson?
Er is geen verschil in de telling der honneurs. Beide tellingen gebruiken de telling, aas 4, heer 3, vrouw 2, boer1.
Goren voegt punten toe voor korte kleuren; Culbertson telt lange kleuren.
Het resultaat voor het waarderen van het spel van de openingsbieder, is bij deze tellingen precies eender. Slechts bij het waarderen van het spel van de
partner van de openingsbieder, ontstaan belangrijke verschillen.
Bij het openingsbod, telt Goren 1 punt voor een doubleton, 2 punten voor een singleton en 3 punten voor een renonce. Het spel van de partner telt hij anders: 1 voor een doubleton, 3 voor een singleton en 5 voor een renonce.
De Culbertson regel van 3 en 4 lijkt gemakkelijker te onthouden en toe passen. De openingsbieder telt 1punt voor elke kaart, die hij meer dan drie heeft in een bijkleur. In de troefkleur telt hij 1 punt voor elke kaart die hij meer heeft dan vier. De antwoordende hand telt 1 punt voor elke kaart die hij meer heeft dan drie, in welke kleur dan ook. De Cu1bertsontelling lijkt meer nauwkeurig in de gevallen, waarin tussen de tellingen verschillen aanwezig zijn.

Zal dit nu de Goren of de CuLbertsontelling worden? Meer technische volmaaktheid staat hier ten achter bij het gemak, waarmede een telling moet zijn aan te leren. Goren heeft een prachtige start gehad; zal de magische naam "CuLbertson" plus de ogenschijnlijk eenvoudige regel van 3 en 4 de Gorentelling <0verwinnen, zoals Culbertson al zijn rivalen overwonnen heeft?

Een ding is geheel zeker. Goren en Culbertson zullen niet tezamen aan een bridgetafel gaan zitten om de zaak uit te vechten. Goren zal zeker niet zijn jaarlijkse inkomen van 60.000 dollar op het spel zetten, om Culbertson uit te dagen. Hij zegt: "Ik speel alleen maar in de officiële competities (dat wil zeggen, in de toernooien, georganiseerd door de "American Contract Bridge League"). Ely heeft vier
nationale kampioenschappen gewonnen; ik won er bijna dertig. Van geen enkele speler die ongeveer op de 700e plaats van de Amerikaanse ranglijst staat, neem ik een uitdaging aan".

Culbertson is er van overtuigd, dat hij Goren in een robberwedstrijd – zo geheel anders dan een viertallenwedstrijd, zegt hij - zal kunnen verslaan; niettemin zal hij een eventuele uitdaging van Goren niet aannemen. Hij voelt er niets voor, de magische naam Culbertson te gebruiken om de naam Goren meer bekendheid te geven.
Bovendien is hij van plan, ondanks zijn belofte om zich weer met bridge te gaan bemoeien, om zich toch weer bezig te gaan houden met de strijd van twee tegenstanders, die hij als belangrijker kenschetst - de strijd tussen het Communistische Systeem en Uncle Sam.